Japanalicious goes Nagano

_{Taxi Stop}

Dames,Heren,
Vooreerst willen we jullie bedanken, de "likes", "reads" en reacties doen ons veel plezier. Morgen verplaatsen we ons naar Nagano. We beloven dat we er terug zullen zijn eens we belevenissen en wifi hebben.
Arigato gozaimasu,
Stef & Greg


Grotere kaart weergeven

Japanalicious dag 2; Over volkse keukens en feesten

Volkse keukens

Na verteerd te hebben dat we gisteren (veel) leergeld hadden betaald voor toegegeven zo mogelijk de beste en waarschijnlijk de minst ecologisch verantwoorde tonijn sashimi uit ons leven, probeerden we het vandaag iets volkser. Het is net na de middag als we binnen gaan in een, zelfs voor Tokyo, klein zaakje. De eigenares begroet ons luidkeels “Mushi Mushi” en brengt ons prompt 2 glazen ijswater. Ze glimlacht en kijkt dan naar ons alsof we in vloeiend japans onze bestelling zouden kunnen doorgeven. We leiden haar mee naar buiten en kiezen uit de vitrine 2 plastik voorbeeldmaaltijden in de hoop dat de echte er beter uit zouden zien... en dat deden ze gelukkig.

Ook altijd nuttig voor mensen met een toog affiniteit en de ambitie om in onze voetsporen te treden onderstaand vrij vertaalt betekent: “Asahi voor 100Y” ipv de gebruikelijke 350 (zo’n vlotte 3,5€).

Volkse feesten

Sumo is voor de Jappen wat veldrijden is voor de Belgen: groots, volks, nationaal erfgoed dat vooral door hun wordt gedomineerd en begrepen. Alhoewel, uitleggen waarom veldrijders helden zijn doe je door iemand in een wei te zetten met een fiets. Benieuwd hoe ze dat doen met obese, half naakte mannen gehuld in iets wat lijkt op een scheiding van een pamper en een string... De gehele wijk rond de arena is in de stemming: reclame posters, promo maaltijden, baanders, zelfs engelstalige gidsen. De zijdelingse ingang staat afgeschermd. Dankzij de japanse dicipline kan dat met kegeltjes ipv naderhekken. Enthousiasme is er nochtans genoeg. Sumo worstelaars lopen constant af en aan en worden toegejuigd en gefotografeerd door fans en verbaasde blanke toeristen.

Hoe sumo echt werkt is ons na 5 uur nog niet echt duidelijk, maar dat hoort zo bij cultureel erfgoed van deze omvang vinden wij. De beste omschrijving die we kunnen bedenken is: “Ceremonieel zandbank poker met een hanengevecht showdown door atletische bulldozers”. Sta me toe te verduidelijken:

Eerst simpel en sec: 2 mannen proberen elkaar uit een ring te duwen. De eerste die valt of uit de ring wordt gegooid, verliest.

Ceremonieel: Een sumo gevecht begint met een ceremonie van zo’n vlotte 10 minuten. Worstelaars groeten elkaar, kijken boos, drinken water, groeten elkaar, kijken boos, wassen hun aangezicht, gooien zout en gaan dan voor de laatste keer groeten alvorens over te gaan tot de volgende fase. Soms lijkt het zelfs alsof deze ceremonie nog wordt verlengd met meer wassen, kijken en zout. Geschat aan het applaus dat er vaak op volgt, heeft dit een diepere betekenis... mysterie alom (nvdr, Ironie en sarcasme zijn me niet vreemd maar laat het duidelijk zijn dit komt uit mijn analytische, gefacineerde zelf.)

Zandbak poker: Daarna volgt een complex strategisch spel dat te maken heeft met 1 of beide vuisten in het zand te zetten en dat gespeeld wordt door het maken van misleidende schijnbewegingen tot intimidatie door een open arrogante zelfzekerheid. Wie wint is niet altijd duidelijk maar wanneer 1 van de twee zich sterker waant, opent die hard...

Hanengevecht showdown: wat volgt is zeer explosief en zeer kort (10 a 15 seconden).

Atletische buldozers: Een “contradictio in terminis” ? Wel niet hier, deze reuzen bezitten zulk een kracht in armen en benen dat ze de aandacht wegnemen van het “buikje”. Conclusie: dit is terecht de Jappen hun “veldrijden” en het was ons een genoegen er bij te mogen zijn!

_Victory

_{Arbiter discutie: Wie was eerst out... den dikke ?}

Japanalicious dag 1 Tokyo – Proper, stipt, gastvrij, hulpvaardig, niet zo’n talenknobbel, verdraagzaam en gokverslaafd.

Proper gearriveerd

Met 8 uur jetlag en een slecht “English breakfast” achter de kiezen landen we op Narita Airport. Het was enigsinds anders dan we ons hadden ingebeeld; rustig, iets wat ouder maar zeer goed onderhouden en proper. Vooral proper valt op, later bij het nemen van de trein zou onze mond openvallen van verbazing wanneer het koppel naast ons opstaat en hun stoelen onmiddelijk werden gereinigd. Toen werd het ook ineens duidelijk waarom Jappen door het station van Brussel Centraal waggelen als smetvrezende eendjes die ieder moment kunnen worden aangevallen door rondzwervende resten Quick of leeggoed van “residenten”. De trein komt aan, op de minuut en op de centimeter...

? Oink, Ah-riwatte ?

Eens aangekomen beginnen we aan de zoektocht naar ons hotel en dat bleek al snel moeilijker dan verwacht. De wegwijzers zijn chaotisch en het stratenplan, is strak als hun architectuur. Straatnamen, hotels en bezienwaardigheden zijn maar sporadisch aangeduid en vaak geschreven in Japanse karakters of simpelweg niet te onthouden. Gelukkig zijn Japanners vaak gastvrij en vol van goede bedoelingen, zelfs al ontbreekt bijna altijd de geringste kennis van het engels. De communicatie problemen geven een extra avontuurlijke dimensie, ook al betekent het een behoorlijk blokje omlopen na 14 uur reizen.

Scherpenheuvel in’t rood

We slenteren door de straten zover als onze voeten ons nog dragen willen. Vechtend tegen de slaap vinden we een gigantisch rood complex verscholen tussen de vele grijze blokken. De ingang krioelt van schoolgaande kinderen, compleet extatisch over hun trip of gewoon omdat het Jappen zijn die op de foto mogen. Het doet sterk denken aan Scherpenheuvel; de schoolreizen, hordes prularia en snoep verkopers. Nog maar is het bewijs dat we allemaal hetzelfde zijn, gewoon anders verpakt. Verderop wordt het duidelijk dat de tempel voor sommige meer is dan een religieus educatief oord. Tenmidden van de toeristen staan gelovige, integer biddend en o zo verdraagzaam voor de gapende toerist. We betuigen ons respect, offeren en krijgen in ruil een antwoord op 1 van onze duizende vragen uit 1 van de duizende schuifjes.

Knikkers op zoek naar rijst

De gemiddelde Jap gokt meer dan gemiddeld. In de smalle met neon uithangborden verlichte straatjes vind je tussen de gezellige restaurantjes, gigantische speelhallen. Ze schreeuwen om aandacht als toevallig hun deuren opengaan bij het voorbijgaan. Duizenden metalen knikkers maken een oorverdovend lawaai wanneer ze winst of verlies bepalen voor hun vaak kortstondige eigenaars als ze langs de nageltjes naar beneden stuiteren. Voorzichtig verkennen we de ontspanningswereld van de voornamelijk in kostuum geklede heren, niemand merkt ons op, enkel de knikkerverkopers. De verbazing moet ons op het gezicht gestaan hebben, ze glimlachen even en doen teken dat het ok is foto’s te nemen.

Japanalicious dag 0; Fruitsap, koffie, gin, wijn, water...

08:09

“Daar wordt niet van gedronken en dat wordt niet weggegooid in de bus” groet de buschauffeur de fruitsap drinkende Stefanie. Het slaat me perplex. In die mate zelfs dat ik lomp genoeg ben met mijn rugzak tussen de deuren te blijven staan. “Kan meneer een stap dichter komen, dan kunnen we op tijd aankomen op onze bestemming” Of het was omdat we nog slaapdronken waren of door de jeugdige entourage, we voelen ons terug gekatapulteerd naar het 6de middelbaar, en wat doe je dan... redelijk ondiscreet uitlachen die handel :D

08:30 - Het terras aan het station

Een warme herinnering aan het vertrek naar Bali licht nog vers in het geheugen... reizen het doet wat met een mens. Mensen sprinten om hun trein te halen, soms op “kantoortallonen”, soms met de wanhoop in hun ogen. We genieten wel wat tegenwoordig maar daar moet wat voor gebeuren. Het maandagochtend schouwspel dwingt respect af voor de werkende mens.

09:50 – Check-in

We zijn behoorlijk vroeg, mensen die met mij al land verkend hebben weten dat een goede keuze, zo ook Stef. “Eens ingecheckt gaat ie weer normaal doen hoor” hoorde ik ons Jally ooit zeggen tegen het gezelschap.

10:00 Breakfast 8,25€ ipv 10,10€

Een behoorlijke promotie zo beweren ze. Te dure koffie op de luchthaven, dan ben je zeker dat de vakantie begonnen is!

12:10 - Heatrow – Tokyo

De bevolking aan boord van de vlucht BA005 “verjapanst”. Yoga in de gang en “stof maskertjes”, ja zelfs al op het vliegtuig. Het eten is uitgebreid en bestaat uit een duidelijk Japans en Westerse deel. Azaitisch draagt normaal de voorkeur maar gezien de komende 3 weken noodles en rijst worden en de buren ons gewaarschuwd hebben over de afwezigheid van vlees op het menu wint de Beef Herefordshire. Hoe zou dat dan zitten met Kobé beef..?

ESail brengt Gliese 581c iets dichter bij...

Als u weet dat de snelheid van een ESail zo'n 19 mijl per seconde is. En de snelheid van het licht zo'n 186,000 mijl per seconde. Kan u berekenen dat zo'n ESail een lichtjaar aflegt in 9789 jaar. Wat ons brengt bij Gliese 851c dat zo'n 20.3 lichtjaar verwijderd is, dus met een ESail een tripje van zo'n 198716 jaar betekent. Het is niet direct rond de hoek maar 50 jaar geleden waren we al blij met de maan dus als we zo verder doen gaan we er echt nog geraken ;D